Thursday , 17 August 2017

Ironman Maastricht – moe tot op het bot, maar vol energie voor Challenge Almere

Mijn 30e hele triathlon als speaker zit er op en kan al niet wachten tot de start van Challenge Almere. Het blijft zo bijzonder deelnemers binnen te halen, die veelal een jaar zich helemaal de blubber getraind hebben om hun droom, finishen op een hele triathlon, te zien  vervullen. Al de emoties , de blijdschap, de ontberingen, de tranen die zich openbaren op dat laatste stukje naar de finishlijn.

Wij, als speakers, mogen dat moment vocaal ondersteunen. Ja, MOGEN, het is ons een eer om een klein onderdeel te zijn van HET moment van al die finishende atleten. Of we ze nu verwelkomen als Ironman, Challenge Family-lid of Frysman . 

Ik weet zeker dat ik namens Wim, Paul, Arjan, Hans en  Ralf spreek dat er voor ons momenten zijn dat we het “even moeilijk” hebben. We hebben allen bepaalde speciale banden met bepaalde triatleten, we kennen allen bepaalde triatleten beter als de andere speakers. Mooi is het dat, als we samenkomen, we meestal het gehele startveld “bestrijken”. Wim van de feitjes, Paul als Pro die het publiek perfect bespeeld, Arjan met zijn jeugdige enthousiaste inbreng, Hans die als Belgische triathlon-almanak zo veel kennis heeft, Ralf als debutant met een enorme kennis van de Zuidelijke atleten en ik als emo-speaker.

Samen proberen we er iedere keer een feestje van te maken voor de atleten, die de finishlijn van een hele triathlon weten te behalen. Ere wie ere  toekomt is ons devies en willen we ze allemaal benoemen.

Zo ook afgelopen weekend tijdens Ironman Maastricht. De verzoeknummers rollen de weken voor een wedstrijd bij ons binnen; “wil jij degene zijn die me binnenhaalt”, “wil jij zorgen dat het huwelijksaanzoek in de finishstraat gedaan kan worden” enz. enz. Als oudgedienden (Peppie en Kokkie) hebben we in de aanloop naar een evenement veel contact  en is de voorpret bij ons al groot. In de mix met andere speakers wordt de soep alleen maar rijker gevuld. We willen al die finishers/helden benoemen en gaan daar voor.

Persoonlijk is iedere hele triathlon een uitputtingsslag, maar het mag absoluut niet in de schaduw staan van de prestatie van  de atleten . Net als de atleten slaap ik de nacht voor de wedstrijd gewoon niet, ik zie iedere vlek op het plafond van de hotelkamer. De wekker wordt gezet, maar dat is een overbodige handeling. Ik heb de onhebbelijke gewoonte overal altijd op tijd aanwezig te zijn en ben op de Griend op zondagmorgen als een van de eersten aanwezig. Heerlijk zo’n moment, even helemaal alleen, uitkijkend over de Maas. Mijn moment van opladen voor een bijzondere dag. Tot mijn verbazing (en die van  vele lezers waarschijnlijk) was Wim vlot na mij aanwezig. Hij gaat als eerste beginnen met de vooraankondigingen in de wisselzone. Ik stap rond 6.15 in bij de zwemstart. Opbouwen naar de officiële start, de zenuwen gieren zo vlak voor een start van een hele triathlon door mijn lijf, ook al is het de 30e.

Net als veel atleten is voor mij de start van de hele het moment dat alle spanning wegvloeit, we gaan er aan beginnen! Wat weer een volk bij de start; op de bruggen, aan de kades en bij de Australian exit. De hele dag massa’s volk. Er is dit jaar een keuze gemaakt om te werken in vaste speakerkoppels; Paul en ik, Wim en Ralf, zodat er rustmomenten zijn voor ons. De eerste pauze besteed ik om koffie te drinken met “de mijnen”, ergens in een hoekje op een terrasje op de Markt. Ik ken mezelf en veel te veel mensen, pak in nu mijn rust niet, komt het er vandaag niet meer van. Ik wil eigenlijk gewoon niets missen.

De Markt staat op zijn kop tijdens de marathon. Spotter Jef Cleemput zorgt voor de updates in de mannenrace en in Bas zijn race van 4 naar 3. Een explosie van geluid bij de finishes van de top 3 mannen en vrouwen , daarna pauze nummer twee.
Even babbelen met Saleta, zorgen dat Brooke een welverdiend biertje krijgt, de ultieme wens van Rahel in frietjes in vervulling laten gaan. Niels even opvangen, Tessa even een schouder bieden. De twee uur pauze vliegen voorbij, al pratend met de gefinishte atleten. Oh ja, het was bedoeld als rustmoment, jammerlijk mislukt, maar wat is het mooi om vlak na de finish de atleten te feliciteren, het verhaal van HUN dag aan te horen en even mee te genieten van hun succes.

Tijd voor de volgende shift; we gaan weer voor twee uur. Een heus huwelijks aanzoek; Niels en Tamara, gefeliciteerd. Uren vliegen voorbij, net als al die finishers op de rode loper. Voor je het weet worden we weer afgelost. Één shift iets verlengd, want na het binnenhalen van Amanda en Angela vorig jaar in Almere, heb ik de plechtige belofte gedaan hen ook in Maastricht te verwelkomen.

Voor je het weet gaan we het laatste uur in; The Magic Hour. Wat zouden we dit graag als 4 speakers begeleiden, echter de kakafonie van geluid zal, ons kennende , verschrikkelijk zijn. Vier dolenthousiaste speakers die door elkaar gillen. Dus toch maar weer in de shift. De laatsten komen binnen en de dag is voorbij.

Voor mij het moment van “leeglopen”, mijn meisje altijd in de buurt voor de eerste opvang, tranen achter de ogen en de high fives met het speakerteam en de organisatie. Een paar biertjes en dan naar het hotel. Gelukkig ziet geen van de atleten die wandeltocht terug naar het hotel; mijn Ironmanshuffle. Een warm bad en de luiken vallen dicht. Altijd een nacht waarin de film nogmaals wordt afgespeeld.

Daags erna de prijsuitreiking en in Maastricht de slots. Mooi moment om al die trotse prijswinnaars nog even terug te zien en hun verhalen aan te horen. Tot op het bot versleten  naar huis.
Klus geklaard op naar de volgende hele:
Challenge Almere; ik heb er zin aan!

 

About Ruud de Haan

Ruud de Haan
De andere helft van het bekendste speakerduo van Nederland, zoekt elke maandag zijn stem terug, beweert zelf ooit aan triatlon gedaan te hebben, hoopt dat er geen beeldmateriaal bovenkomt van die Speedo-periode... ;-)

One comment

  1. Wat een prachtige verhalen allemaal over Maastricht
    Dat was de reden dat ik me ingeschreven had om nog een keer de hele te doen ondanks fysieke ongemakken
    En hoe zuur was het toen ik op mijn werk van een ladder viel in een schip twee uur voordat ik af zou reizen naar Maastricht
    Nu zat ik in het ziekenhuis wachtend op de uitslag van de scans en wanneer ik gehecht kon worden
    Maar goed mijn verlies gepakt en zondag heel dr dag op livestream mijn maatjes gevolgd en hoorde later dat im Maastricht volgend jaar er weer is
    Dus nu ff sparen herstellen en weer opladen voor volgend jaar want Maastricht is een waardige opvolger van de helaas ter ziele gegaan stein triatlon

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*