Sunday , 22 October 2017

The Road to Kona: nog 4 dagen, de eerste acht Nederlanders – WTJ 612

 
DINSDAG – Alvorens met de presentatie van de eerste acht Kona-gangers (in alfabetische volgorde) te beginnen, hebben we eerst nog een reactie van Bert Streumer op dat ‘vervelende voorval’ in Spijkenisse. ,,Helaas geen uitslag, omdat  ik na een blauwe kaart voor vermeend stayeren niet in de penaltybox ben gaan staan. Wel sneu als je die kaart nooit hebt gezien en achteraf hoort dat je daardoor een DQ hebt. Nog zuurder als je voor jezelf weet nooit de intentie te hebben om te stayeren en het ook niet gedaan hebt. De jury was onvermurwbaar en niet bereid de beslissing terug te draaien. Het timmermansoog van de jury ziet altijd beter dan het mijne. Als er duidelijk gecommuniceerd was zou ik heus wel twee minuten in de penaltybox gaan staan en daarna op het podium. Ook al was ik het er niet mee eens. Vandaag al weer lekker gefietst om het van me af te zetten. Gelukkig zijn er ergere dingen op de wereld.’’
 
En dan nu: tatatadaaaa! De parade van de Kona-helden:
 
Rob Barel (M60) 23-12-1957 Overberg; 10e deelname
 
 
Is het toeval dat we ook alfabetisch beginnen met de prominentste deelnemer uit TeamNL? Rob Barel hoeft wereldwijd geen enkele introductie meer. Rob had vorig jaar zijn doelen al gesteld: kwalificeren in zijn favoriete race in Nice (26e in 9.56) en vervolgens 33 jaar na zijn debuut terug naar Kona. Zo gezegd, zo gedaan. De Overberger is bijna 60 jaar geleden geboren in Amsterdam. Een carrière als bioloog zat er niet in, daarvoor was hij te goed in triathlons. In 2000 debuteerde hij op 42-jarige leeftijd op de Spelen van Sydney, waarop de kranten schreven ‘de laatste rit van the Godfather’. Maar Rob is net als The Rolling Stones. Het woord stoppen kennen ze niet. Gelukkig maar. Wereldkampioen in 1994, acht Europese titels en minstens twaalf nationale titels. Ridder, Lifetime Achievement award, ITU Hall of Fame. Het is slechts een kleine greep. Focussen we hier op Hawaii dan werd Rob twee keer vierde (1984 en 1990) daarmee nog altijd beste Nederlander ooit. Voorts werd hij 11e in 1989, 13e in 1995, 30e in 1991 en 68e in 2003 (tevens tweede M45). Drie keer viel hij uit. Robs pr staat in Almere 1995: 8.26 uur.
 
Conrad Boerman (M45) 1969, Bleskensgraaf; 1e deelname
 
 
Niet eerder op Hawaii, maar aan ervaring geen gebrek voor Conrad Boerman. We komen hem in vrijwel alle Europese Ironmans wel een keer tegen. Conrad is woonachtig in Bleskensgraaf, waar hij werkzaam is voor het familiebedrijf de Boerman Transportgroep. Voor zijn favoriete sport is hij veelal over de grenzen te vinden. Zijn eerste Ironman was in Wales 2011, waar hij de afstanden in 12.20 uur aflegde. Daarna verbeterde hij zich in Zürich 2012 al tot 11.07 en in Henley on Thames 2013 kwam hij tot 10.43. Ook de Ironmans van Nice, Bolton, Mallorca, Frankfurt (9.51), Barcelona 2015 (PR op 9.35) en dit jaar Maastricht bracht hij tot een goed einde evenals de Challenge-races in Roth en Billund. Meestal houdt hij het bij eenmalige deelname. Conrads kwalificatie kwam al vroeg: eind september 2016 won hij de M45-categorie op de Ironman van Weymouth in iets meer dan 10 uur. Hij werd er 14e in totaal mee en kon dus in alle rust zijn koffers pakken voor zijn debuut. Of dat ook eenmalig is?
 
Peter-Johan Dillo (M45) 12-11-1970, Schagen; 2e deelname
 
 
Hawaii was tot 2015 een lang gekoesterde wens van Peter-Johan Dillo. De Schagenaar kwam in de pionierstijd vanuit het windsurfen en deed al wel aan zwemmen. In 1986 kon hij de triathlon in zijn dorp niet meer weerstaan en sindsdien is de osteopaat/bewegingswetenschapper niet meer uit de tri-scene weg te denken. Hij trouwde met Kirsten Bootsman, dochter van fanatiek triatleet Jaap. Mooi trouwens dat met Rob en Peter-Johan de nummers 1 en 2 van het NK Olympische afstand in Roermond 1998 bijna twee decennia later allebei op Hawaii meedoen. In die tijd was PJ trouwens ook de eerste die de crosstriathlons van Kijkduin op z’n naam schreef. Na drie keer Almere met in 1997 het snelle pr van 8.30 uur deed hij zijn eerste slot-poging op Lanzarote 2000. Daarna kregen studie en de opbouw van een eigen praktijk voorrang. Later deed hij eens Embrun, Nice en twee keer Roth Challenge kwalificeerde de kleine blonde sportman zich voor het eerst op het EK . Hij finishte in 10.21 uur als 514e. Het smaakte naar meer, want via Klagenfurt waar PJ tiende werd zijn de Dillo’s opnieuw op Kona geland. De combinatie triathlon, reizen en een fit lijf blijft hem trekken.
 
Florian Duterloo (M25) 12-7-1989, Amsterdam; 1e deelname
 
 
Met zijn 28 lentes is Florian Duterloo gek genoeg de jongste van de Nederlanders. Sinds hij in 2013 aan triathlon begon, was Hawaii het ultieme doel. Zijn talent kwam voor het eerst naar voren op de Ironman Zwitserland waar hij in 10.03 nog een 185e plaats behaalde. Twee jaar later in Nice bleef hij min of meer stabiel: 188e in 10.06. De doorbraak kwam dit seizoen met een grandioze Ironman Maastricht. Florian kwam als ‘dark horse’ zowaar als 32e binnen in 9.32 uur en zijn vijfde plaats leverde hem de prestigieuze slot op. De Amsterdammer is account executive bij Procter & Gamble, multinational in consumentenproducten. Net als bijvoorbeeld Marijke Zeekant was Florian in zijn studententijd in Zürich eerst wedstrijdroeier. Nu combineert hij triathlon met wielrennen, zijn beste onderdeel. Zijn voorbereiding op Maastricht/Hawaii? De meerdaagse wielerronde van Senegal fietsen. Gewend aan de hitte is hij dus.
 
Peter van Egdom (M55) 15-8-1961, Veenendaal; 1e deelname
 
 
Terwijl zoon Jorik in de States zesde wordt op een World Cup-wedstrijd in Sarasota, is vader Peter gearriveerd op Hawaii voor zijn debuut op het WK. Peter was aanvankelijk één van ’s lands beste wegatleten. In 2000 werd hij tweede op het NK marathon in Eindhoven in een supersnelle 2.17.45 uur. Een jaar later was Peter op 39-jarige leeftijd in Rotterdam geen favoriet, maar na een slim gelopen race toch ’s lands beste op de klassieke afstand in 2.19 uur. In Veenendaal kwam hij uiteraard in contact met Rob Barel en de plaatselijke triathlon. Tussen het lopen door, maakte hij af en toe een uitstapje. Het werd pas serieuzer toen de jonge Jorik zich ging toeleggen op de combinatiesport. De projectmanager bij Capgemini Group (ICT en Consultancy met hoofdkantoor in Parijs) haalde ook in de triathlons diverse master titels (halve, OD, sprint). Zijn eerste Ironman poging in Zürich eindigde vroegtijdig met maagproblemen. Een jaar later revancheerde hij zich met een derde plaats M50 in 10.01. In Maastricht vorig jaar was zijn tweede plaats al goed voor een slot, maar Peter liet hem lopen. In Nice haalde Rob hem over het startbewijs nu wel te accepteren. Van Egdom senior won de M55-race in 10.54 uur al noemde hij het zelf een zware bevalling. Na tien kilometer lopen wilde hij nog opgeven. Goed dat ie het niet gedaan heeft: Kona is daar en de Van Egdoms zijn bijeen ter aanmoediging.
 
Huib van Engelen (M55) 5-11-1962, Bad Bentheim; 1e deelname
 
 
Op 2 oktober 2016 was Huib van Engelen al verzekerd van zijn debuut op het WK Ironman. De geboren Brabander woont in Bad Bentheim. Huib is eigenaar van twee fysiotherapiepraktijken (Praxis für Physiotherapie und Krankengymnastik) in Duisburg net over de grens bij Venlo. Aanvankelijk begon Huib vanuit de schaatssport met hardlopen. De New York marathon kon in 2011 van de bucket-list. De meeste wedstrijden zoekt Huib in Duitsland, in 2015 debuteerde hij op de halve Challenge van Almere in 5.30 uur. Een jaar later stonden bij de Challenge Roth de klokken al stil op 10.23 uur. Nog geen drie maanden later was de kwalificatie in Barcelona een feit: 9.40 uur en derde M55. De bebrilde fysiotherapeut oogt misschien niet als topatleet, maar schijn bedriegt. Ook zijn vrouw en kinderen zijn sportief. Samen met zoon Bram nam hij deel aan de 70.3 IM Luxemburg. En nu is de hele familie mee naar Kona, waar de ‘Engelen-droom’ uitkomt.
 
Franck van Graas (M50) 27-1-1964, Noordwijkerhout; 2e deelname
 
 
De categorie waar we het meest in vertegenwoordigd zijn, is M50. Zeven Nederlanders doen daar in mee. Franck mogen we rekenen tot de echte kanshebbers op de wereldtitel. Franck verknalde in 2014 zijn deelname enigszins werd 636e in 10.29 en eindigde toen achter Walter Pennekamp, die hem nu ondersteunt bij zijn missie: een podiumplaats M50. Eerder was ook Cees Colijn zijn trainer en via Frank Heldoorn (die hem tipt als wereldkampioen) is Franck nu een trouw Fuel2Endure gebruiker. Het verklaarde meteen het vele vochtverlies van de man uit de Bollenstreek drie jaar geleden. Franck was aanvankelijk waterpoloër, later ook trainer. Maar het is nu vooral zijn fietsonderdeel waarmee hij imponeert. Drie keer deed hij Lanzarote, het leverde twee tweede plaatsen en de winst in 2016 op. Zijn pr in 9.17 leverde hem in Almere 2015 de landstitel op. Hij evenaarde deze eindtijd in Mallorca vorig najaar. Zijn tweede plaats M50 was meer dan genoeg om een tweede Kona-ticket voor dit seizoen te aanvaarden. In de halve van Leiderdorp en Almere moest Franck nog voluit gaan van de Frank zonder c. Na een eerste felle trainingsweek op Kona, probeert de kustbewoner nu te taperen. En dat schijnt niet mee te vallen. Zoals velen in zijn regio is Franck werkzaam ‘in de bollen’ als sales director voor Staro Nature’s Finest.
 
Erik Hordijk (M50) 1967, Haarlem; 1e deelname
 
 
Erik Hordijk is het buitenbeentje in TeamNL, al zijn er ook enkele Nederlanders ingeloot via hun deelname aan Ironman Maastricht. Erik heeft zich als het ware ingekocht. Dat kon hij doen na een zeer succesvolle carrière als zakenman. In 2000 richtte hij de verzekeringswebsite HoyHoy.nl op, waarvan hij later 85 procent van de aandelen in Engelse handen overdroeg. Erik begon een sabbatical waarin hij zichzelf nieuwe doelen stelde. Eentje was een belangrijke: hij moest en zou in het jaar dat hij vijftig werd de Ironman van Hawaii volbrengen. Tot hij erachter kwam dat je daar weer heel andere talenten voor moet hebben. De Haarlemmer miljonair kon nog baantje borstcrwal zwemmen en had al 35 jaar niet meer op een racefiets gezeten. Hij vond een deskundig begeleidingsteam onder leiding van triatleet Hylke Sietzema en zette zich aan het trainen. Tot dusverre deed Erik vier triathlon: De Mirandabad, de halve van Nieuwkoop zonder te zwemmen, Amsterdam Nieuw-West en de 70.3 in het Zweedse Jonkoping. Die laatste ging in 5.46 uur, dus zo slecht gaat het niet. Maar kwalificatie zat er dus niet in. ,,Een jaar leven als topsporter, maakt je nog geen topsporter. Een jaar is te kort en het ontbreekt me aan voldoende talent. Gelukkig blijkt er nog een andere mogelijkheid om te starten. Na de verkoop van HoyHoy.nl heb ik twee jaar KiKa gesteund. Dit jaar steun in de Ironman Foundation en start ik in Hawaii!’’
Erik is te volgen via www.triathlondroom.nl
 
Morgen de volgende zeven.
 

About Wim van den Broek

Wim van den Broek
Helft van Nederlands bekendste speakerduo, blijft graag ruzie maken of hij nu Peppie dan wel Kokkie is, houdt van hoogoplopende debatten in de plaatselijke gemeenteraad en één van de drijvende krachten achter één van de oudste triatlons: Oud-Gastel...

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*