Wednesday , 13 December 2017

Tien van de 36 woont in buitenland; ook: nestor Ype en paratriatleet Bas – WTJ 614

 
DONDERDAG – Nog even melden dat Erik Hordijk niet in Haarlem, maar in Limmen woonachtig is. Eriks geboortedatum is 27 september 1967. Zijn prijsvraag vinden we een leuk idee, doen we graag aan mee. Verder liggen er nog paar wedstrijduitslagen, maar is even alles gericht op de Hoogmis in onze sport. De volgende zeven Nederlanders presenteren we:
 
Arjen Langbroek (M55) 1961, München; 1e deelname
 

Een recordaantal Nederlanders van 36 aan de start. Maar ook een recordaantal in het buitenland woonachtige Nederlanders. Tien maar liefst. Drie in Amerika, één op de Engelse eilanden, in Oostenrijk, Spanje, Verenigde Arabische Emiraten, Luxemburg, Spanje en twee in Duitsland. Tot die laatste behoort ook Arjen Langbroek, geboren in 1961 en woonachtig in de omgeving München. Behalve zijn prestaties weten we weinig van Arjen, die debuteert op Hawaii. Mocht iemand aanvullende info hebben, is dat altijd welkom. Zijn wedstrijden concentreren zich aanvankelijk op Beieren en Oostenrijk. Na wat halve marathons debuteert hij in 2007 in Zürich op de Ironman. Hij doet er 11.37 uur over. Arjen wacht een paar jaar om vervolgens Klagenfurt en Kalmar als zijn favoriete wedstrijden te beschouwen tussen 2010 en 2016. Het levert hem twee vijfde plaatsen op in tijden tussen de 10.10 en 10.44 uur. Maar nog geen slot dus. Op nine-eleven 2016 neemt hij deel aan de Ironman Weymouth, waar ook Conrad Boerman zich kwalificeerd. ‘Longtrouser’ zoals Arjen zich in fora noemt, loopt als 58e binnen in 10.47 maar is er wel eerste M55 mee. Ruim een jaar geleden weet hij zich dus te verzekeren van Kona. Viel Spass Arjen!
 
Dennis Looze (M40) 30-7-1972, Assendelft; 1e deelname
 
 
De laatst jaren krijgt Dennis Looze na de jaarwisseling steeds meer mensen met de vraag ‘of hij ze effies klaar ken stomen voor zo’ne Ironman.’ De eigenaar van Sportcoach4U krabt wel eens achter z’n oren als ie vervolgens hoort dat ze tot dan nog nooit een triathlon gedaan hebben, soms zelfs de volgorde niet eens weten. Als het woord Ironman zo vaak valt in huize Looze, dan moet je er zelf ook eens aan geloven. Dennis is zoals Rob: veel introductie is niet nodig. Maar voor wie nog wat jonger is. Dennis is geboren in Zaanstad, getrouwd met Tracy Hargreaves, die vier jaar na Dennis ook voor Nederland meedeed aan de Olympische Spelen. Hij was van 1994 tot 2007 proftriatleet met als belangrijkste resultaten zeven nationale titels, vice-Europees kampioen 1996 (achter Luc van Lierde, die later dat jaar….), tweevoudig winnaar van de Europa Cup, drie keer top tien op een WK en zo’n 50 internationale overwinningen. In Sydney 2000 haalde hij strompelend als 42e de finish. Tien jaar was hij eigenaar van Matong Sportswear en co-founder van een pro-triathlon team.  Na vorig jaar af en toe als master meegedaan te hebben, besloot hij voor de gein zijn debuut op de hele te maken op Lanzarote. Zelfs veel halves heeft de Noord-Hollander nooit gedaan. Op dat andere vulkaaneiland finishte Dennis als 51e in 10.07 uur. Daarmee derde bij de M45 en dus twee Nederlandse Olympiërs uit Sydney 17 jaar later op Kona. Het hadden er drie kunnen zijn, maar Eric van der Linden accepteerde zijn slot in Nice niet. Waarom Hawaii Dennis? ,,Welnu, de cirkel is daarmee rond. Mahola.’’
 
Leo Muijs (M55) 20-6-1958, Almere-Haven; 1e deelname
 
 
Over ronde cirkels gesproken. Leo Muijs heeft op Kona startnummer 473. Weet iemand nog welk startnummer Leo in zijn eigen Almere bij zijn debuut op de hele in 1988 droeg? Juist, ook 473. Woonachtig in Almere kreeg hij de Holland Triathlon met de paplepel in gegoten. Aanvankelijk was hij trimmer en deed aan wielrennen. Na op 3-jarige leeftijd bijna verdronken te zijn, werd het zwemmen er vroeg in gehamerd. Na enkele jaren als vrijwilliger langs de kant deed hij in 1988 voor het eerst mee. Na vijf deelnames werd hij bestuurslid van de Stichting Holland Triathlon tot 2002. In die periode toevallig samen met Rob Barel. Vervolgens weer een aantal edities Almere tot en met het WK in 2008, dat was gelijk zijn tiende. Maar geen echte hele, dus in 2014 terug op het EK voor de echte tiende. Daarna ging de Manufacturing Engineer bij Fokker Aerostructures te Papendrecht ook eens buiten zijn Flevopolders kijken. Leo is overigens engineer en manager tegelijk, hij is verantwoordelijk voor nieuwe productieprocessen in de vliegtuigindustrie. Een wat professioneler aanpak leverde eerste een derde plaats M55 in Almere 2015 op. Het jaar daarna stond het EK in Frankfurt op het menu: 10.24 en 17e. In Vichy was hij in 11.26 langzamer, maar wel al 7e en in de nieuwe Ironman van Hamburg ging het dit jaar super. Wederom 10.24 en de kwalificatie was een feit. Eigenlijk zag Leo het nog als een tussenjaar naar de M60, maar ondanks dat hij ook al voor Klagenfurt volgend jaar inschreef, laat deze Muijs Hawaii niet lopen.
 
Ijbele van Olst (M70) 19-8-1947, Drachten; 1e deelname
 
 
De nestor van TeamNL. Niet eerder deed een Nederlander in de M70-klasse mee. De Fries is lid van AV Impala en kwalificeerde zich in Maastricht. Ijbele (Ype voor de meeste Friezen) werd twee jaar na de bevrijding geboren in Haulerwijk als tweede van drie zoons van hoofdonderwijzer Jan van Olst en Luke Jelsma. Op jonge leeftijd was Ype al sportief, hij legde in de tuin in Langezwaag zijn eigen crossparcours voor de fiets aan. Voetballen en (uiteraard) schaatsen combineerde hij lange tijd. Naast B-marathons volbracht hij drie Elfstedentochten. Na de HBS wilde hij naar de ALO, maar het werd tandheelkunde in Groningen. Zijn eerste praktijk stond in Leens. Na een auto-ongeluk stond sporten op een laag pitje, maar de Avro-beelden van Almere triggerden hem enorm. Na verhuizing naar Drachten sloot hij zich aan bij Impala. Met eigenzinnige trainingsmethoden maakte hij zich de borscrawl eigen en vanaf begin deze eeuw was Ybele een vaak geziene deelnemer in Almere. Elf keer startte hij, slechts een keer haalde hij de finish niet door kramp. Zijn beste tijd toen 12.17 uur. Hij heeft altijd spijt gehad van die ene DNF. In 2014 zocht de Fries het voor het eerst in een Ironman. In Zürich werd hij zevende in 15.43. Twee jaar later kwam hij in Barcelona weer onder de 15 uur en in Maastricht dit jaar werd de gepensioneerd tandarts weliswaar misselijk bij het lopen, maar met zijn 15.01 uur was de tweede plaats het mooie moment om in zijn 70e levensjaar alsnog naar Hawaii af te reizen. Daar wacht hem overigens nog een verrassing.
 
Haitske Bouwmeister-Overbeek (F40) 1967, Schuttrange; 1e deelname
 
 
Ondanks haar deelname in Maastricht vorig jaar, weten we weinig van de in Luxemburg woonachtige Haitske Bouwmeister-Overbeek. Ze deed het WK 70.3 in Zell am See en werd er 43e in haar categorie. Haar debuut op de Ironman leverde haar in Limburg een vierde plaats F35 op. Ze legde de klassieke afstanden af in 11.13 uur. Als tweede race voor de atlete, die in Rotterdam aan de Erasmus universiteit rechten studeerde, stond Lanzarote 2017 op het programma. Ze was na het uitvallen van Tessa Kortekaas beste Nederlandse op een 24e plaats in 11.40 uur. Tweede in haar nieuwe categorie F40 en genoeg voor een ticket naar Big Island. Ze is aangesloten bij de Luxemburgse Federatie, getrouwd met een Luxemburger, komt uit voor de Luxemburgse club Trispeed. Maarrrr. Op Kona is ze een van onze 36. Viel Glück, Haitske!
 
Pepijn van Overeem (M25) 2-11-1987, Jersey; 1e deelname
 
 
Na zijn kwalificatie en ook ten tijde van de Jersey Superleague hebben we Pepijn al eens voorgesteld. De in Utrecht geboren, in Bilthoven opgegroeide triatleet is namelijk woonachtig op het Kanaaleiland. Voetbal en inline skaten waren de sporten in zijn jeugd, daarna gingen stappen en gamen voor. Tot zijn 24e deed hij nagenoeg niets meer buiten een skivakantie om.  De pilotenopleiding was geen jongensdroom, maar nu hij het is kan ie zelf naar Kona vliegen. Al is dat laatste niet gebeurd. Na  een jaar Scandinavië kwam er een baan op Jersey. Daar deed hij eerst mee aan een 77 kilometer lange wandeltocht om eind 2014 ook – zonder enige ervaring – met fietsen en zwemmen te beginnen. In 2015 deed hij zijn eerste races in Rennes, Jersey en de 70.3 Vichy en halve van Guernsey, The Granite Man. Ook in 2016 stonden drie halves op zijn programma. Dit jaar debuteerde hij in Port Elizabeth op de Ironman: super competitief en heet. Hij kreeg blaren en kwam de man met de hamer tegen. Toch was zijn tijd van 10.10 uur veelbelovend. Een valpartij in 70.3 Pays d’Aix wierp hem weer terug. Met veel leergeld schreef Pepijn zich op het nippertje in voor Bolton. Dat was maar goed, want in de koude Engelse stad finishte hij in 10.04 uur (veel heuvels) en dat was goed voor een vijfde plaats M25. Niet alle slots werden afgehaald, maar Pepijn kon zich al in zijn eerste IM-seizoen opmaken voor de ultieme race. Fasten your seatbelts, here speaks your captain Van Overeem. Pepijn zegt zelf over zijn debuut pas aan het begin van zijn triathlon-loopbaan te staan. ,,Het moet allemaal nog veel sneller kunnen, maar eerst genieten van Hawaii. Vijf jaar terug deed ik nagenoeg niks en kijk nu.’’
 
Bas Parinussa (M35) 20-9-1980, Weesp; 1e deelname
 
 
Bas is in dit overzicht de eerste van twee paratriatleten, die namens ons land op Hawaii meedoen. Jetze komt morgen aan de beurt evenals Robert Parinussa, de broer van Bas. Het is na Bas en Joost van Rens pas voor de tweede keer dat uit Nederland twee broers tegelijkertijd aan de start staan. Op 25 maart kreeg Bas het mooie nieuws dat hij was ingeloot voor Hawaii, mits een 70.3 Ironman gedaan. In juni stond Luxemburg op het programma. Gelijktijdig kreeg Bas de sleutel van zijn nieuwe huis, waar een hoop gebeuren moet. Het werd schipperen tussen trainen en klussen thuis. Bas woont trouwens nog steeds  niet in zijn huis. Zijn wedstrijdseizoen besloeg vooral het volgen van de TTW-teams in de teamcompetitie. Bas deed uiteraard wel in zijn Weesp mee, de Challenge van Almere liet hij schieten. Het risico kort voor afreizen ziek te worden, vond hij te groot. Bas is al enige tijd op Hawaii om te acclimatiseren. Hij hoopt steeds binnen de limiettijden te blijven. ,,Het wordt veel rekenen, de bike cut off staat redelijk scherp, het wordt een lange dag. Haal ik het niet, dan is het geen ramp. Ik ga maximaal genieten. Hier wil je een keer bij geweest zijn. Heel Kona ademt triathlon. Een mega-ervaring en dan moet de race nog beginnen!’’ Sport is de rode draad in Bas’ leven ook vóór het motorongeluk, waarmee hij op 27-jarige leeftijd in een rolstoel kwam. Bas was sportleraar op een middelbare school, in een jeugdgevangenis en bij de politie.  Hij deed CIOS, werkte voor de Wheelchair Tennis Academy en het ministerie van defensie. Vanaf zijn borst is hij verlamd, maar dat weerhoudt hem niet van de ultieme uitdaging: zijn eerste Ironman volbrengen.

About Wim van den Broek

Wim van den Broek
Helft van Nederlands bekendste speakerduo, blijft graag ruzie maken of hij nu Peppie dan wel Kokkie is, houdt van hoogoplopende debatten in de plaatselijke gemeenteraad en één van de drijvende krachten achter één van de oudste triatlons: Oud-Gastel...

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*