Het was de eerste World Triathlon Cup van het seizoen – en ook meteen de eerste keer dat de wedstrijd op Lanzarote plaatsvond – en dat heeft het publiek geweten: in een heerlijk spannende race heeft de Duitse Nina Eim uiteindelijk gewonnen, maar die overwinning werd pas in de allerlaatste meters zekerheid.
Meteen al bij de start was duidelijk dat het vandaag geen eenvoudige wedstrijd zou worden; de wind sloeg wild om zich heen en zorgde voor een meer dan stevige golfslag op de Atlantische Oceaan waarin gezwommen werd. Doorgaans zie je dan dat het deelnemersveld al vroeg uit elkaar wordt getrokken en ook al zwommen er inderdaad een aantal vrouwen rap weg, bleef een groot deel van het veld redelijk dicht bij elkaar en vielen de verschillen na de 750 meter zwemmen alleszins mee. Als eerste richting de fiets ging de Hongaarse Fanni Szalai; een knappe prestatie voor iemand die vandaag debuteerde binnen het World Triathlon Cup Circuit. In haar kielzog kwamen zeven andere vrouwen mee en deze dames vormden op de fiets direct een kopgroep, al duurde dat niet lang.
Al binnen de eerste twee kilometer op de fiets kwamen de meeste vrouwen namelijk terug en sloten vooraan aan, waardoor er een groot peloton van dertig atletes vormde. Net als het zwemonderdeel was ook het fietsen zwaar door de wind – op het vulkanische en open eiland was geen enkele beschutting, om nog maar te zwijgen over de korte maar steile klimmetjes op het parcours dat bestond uit drie rondes van ongeveer zeven kilometer – en dat was meteen ook te zien in het feit dat het peloton net zo hard weer uit elkaar viel dan dat de groep iets eerder nog ontstond. Na de eerste fietsronde zaten nog maar achttien vrouwen bij elkaar, waaronder wel de grootste favorieten als Georgia Taylor-Brown, Laura Lindemann, Nina Eim en Jeanne Lehair. Andere grote namen als Verena Steinhauser, Franka Rust en Cathia Schär volgden in een tweede groep en reden toen een kleine halve minuut achter de kopgroep. De Nederlandse Aniek Mars had in deze fase overigens al veel meer verloren en reed op anderhalve minuut achterstand in het achterveld.
In de tweede fietsronde dunde de kopgroep verder uit en bleven er nog tien vrouwen vooraan over. Meest opvallende dame die in deze fase moest laten schieten was Jeanne Lehair; op voorhand werd de Luxemburgse wereldtopper gezien als de grootste favoriet voor de winst, maar nu bleek ze niet bij machte om met de snelste fietssters mee te komen. Vooraan roken de vrouwen in ieder geval bloed en voerde vooral Taylor-Brown het tempo nog maar eens extra op om zo in de laatste fietskilometers de voorsprong zo groot mogelijk te maken. Voor Selina Klamt en Szalai lukte dat overigens niet, want de twee dames reden in de slotfase hard tegen een pylon op de weg en kwamen daardoor hard ten val.
Slechts een minuut later kwam de kopgroep, toen dus nog acht vrouwen, terug in T2 en moest de afsluitende vijf kilometer hardlopen de beslissing brengen. Toch kon het gevaar ook nog van achteren komen, want de tweede groep begon veertig seconden later aan de run en had dus nog geen onoverkomelijke achterstand opgelopen. Het leek alsof Eim dat begreep, want zij was de dame die de kopgroep begon aan te trekken in de eerste loopkilometers en dat deed ze met een indrukwekkend tempo. Toch bleef de kopgroep voorlopig bij elkaar en hoefde geen van de acht vrouwen vroeg tijdens de run te lossen.
Van een status quo was echter geen sprake, want terwijl Eim de duimschroeven langzaam maar zeker bleef aandraaien, begon de ene na de andere vrouw toch te kraken, tot halverwege de run alleen Taylor-Brown, Lindemann en de Spaanse Marta Pintanel Raymundo nog in staat bleken om de tempomaker te volgen. Grimassen op het gezicht waren in deze fase meer regel dan uitzondering en toonden duidelijk de zware omstandigheden van de wedstrijd.
De slotfase werd in ieder geval een ware thriller, want de vier koploopsters begonnen zij aan zij te lopen; in de laatste twee kilometer wilde niemand voor elkaar onder doen en werd er ogenschijnlijk blufpoker gespeeld. Tot Taylor-Brown daar genoeg van had en op een kort, maar steil klimmetje een venijnig sprintje inzette en daarmee Pintanel Raymundo en Lindemann wist te breken: alleen Eim kon nog mee richting een finale die in een vrijwel zekere maar vooral zinderende eindsprint leek uit te gaan lopen.
Daar had Eim op haar beurt dan weer geen zin in en dus begon de Duitse topatlete het tempo nóg maar eens op te voeren. Iedere meter leek het harder te gaan en Taylor-Brown moest alles op alles zetten om met haar mee te kunnen. Dat lukte echter niet, want er leek geen stop op de versnelling van Eim te zitten en metertje voor metertje liep ze uiteindelijk weg bij Taylor-Brown, om uiteindelijk de overwinning in een tijd van 1:02:14 te pakken. Taylor-Brown werd vijf seconden later tweede en Lindemann werd nog eens drie seconden later derde.
Aniek Mars werd uiteindelijk 46e op 7:20 minuut achterstand.
