Alle ogen waren gericht op Kristian Blummenfelt, maar zijn eerste race van 2026 werd niet de wedstrijd waarop hij hoopte: tijdens Ironman Nieuw-Zeeland had hij te maken met pech en moeilijkheden, maar was hij vooral ook nog niet de atleet die hij normaal is. Ondertussen gold dat niet voor een zeer sterk racende Trevor Foley, die er uiteindelijk in een tijd van 7:46:44 met de winst vandoor ging.
Tijdens het zwemmen ontstond al meteen een kopgroep en waren het uiteindelijk Pierre le Corre (48:11), Robert Huisman, Kyle Smith, Sam Osborne, David Martin en Henrik Goesch die allemaal binnen twintig seconden van elkaar uit het water kwamen. Andere favorieten als Blummenfelt en Frederic Funk lieten een gaatje van ruim anderhalve minuut, terwijl Foley op bijna vier minuten achterstand uit het water kwam en toen veertiende lag.
Op de fiets begon de race eigenlijk pas echt en ondanks dat er verschillende positiewijzigingen waren en het vooral evident was dat de grote namen zich vooraan in de strijd begonnen te mengen, had Blummenfelt al vrij vroeg te dealen met mechanische pech: een deel van zijn ligstuur brak af en dat resulteerde er uiteindelijk in dat hij lange tijd met slechts één aerobar moest rijden. Toch keerde hij uiteindelijk als derde terug in T2: alleen Kyle Smith maakte nog meer indruk en ook Funk fietste ijzersterk en begon als tweede aan de marathon. Smith had bij aanvang van de marathon een voorsprong van een kleine vier minuten op Funk en bijna zes minuten op Blummenfelt. Foley was ondertussen opgerukt naar een vijfde plaats, maar lag wel zes minuten achter.
Ook tijdens de marathon was de gifbeker nog niet leeg voor Blummenfelt, want zoals vaker begon hij in de eerste kilometers al over te geven en wat volgde was een zware marathon waarin hij rap tijd en posities verloor. Ondertussen leek Smith juist te vliegen en zag hij zijn voorsprong steeds groter worden, tot Foley toch weer begon in te lopen. Halverwege lag Foley al tweede, maar had Smith nog steeds een marge van ruim vier minuten. Vanaf dat moment ging het echter hard en verdween die marge als sneeuw voor de zon.
Na ongeveer 28 kilometer was het al zover en nam Foley de leiding in de wedstrijd over. Waar Smith volledig blokkeerde met krampen en uiteindelijk nog zou wegzakken naar een elfde plaats, wist Foley de wedstrijd in een tijd van 7:46:44 naar zich toe te trekken. Een sterk lopende Le Corre werd tweede in 7:48:26 en een eveneens sterk lopende Matt Hanson werd derde in 7:50:39. Blummenfelt werd zesde op meer dan veertien minuten.
