Lotte Wilms week voor WK Ironman Kona: ‘Top tien is een droom en op goede dag geloof ik daar heilig in’

Bijna als laatste der mohikanen onder de triatleten die volgende week zaterdag losgaan bij het WK Ironman op Kona, zit Lotte Wilms op dit moment nog thuis: in haar geval is dat Australië, vér weg van het eiland waar over een kleine anderhalve week de hoogmis van de Long Distance Triathlon plaatsvindt. Pas aankomende zondag reist ze af naar Kona – minder dan een week voor D-Day dus – maar wel met onverminderde ambities. “Top tien finishen is een droom en op een goede dag geloof ik er heilig in dat dat mogelijk is.”

Wilms bevindt zich op moment van schrijven nog op een tijdverschil van twintig uur ten opzichte van Kona. Klinkt als extreem veel en misschien zelfs gekkenwerk, maar de Nederlandse topatlete legt uit dat het eigenlijk wel meevalt. “Qua jetlag zit er dus eigenlijk – als je doorrekent – maar vier uur tussen. Vorig jaar ben ik drie weken voor het WK Ironman al naar Maui (ander eiland van Hawaii, red.) gereisd, maar ik heb niet het idee dat dat voor mij goed heeft gewerkt. Daarom heb ik er nu voor gekozen het anders te doen.”

‘Bewust gekozen om nog drie weken thuis te zijn’

Een andere aanpak dus, maar als Wilms op de socials kijkt, ziet ze wel dat ze zo’n beetje de enige profatleet is die nog niet is afgereisd. “Het lijkt soms wel alsof de wedstrijd al is geweest”, lacht ze. “Dan zie je iedereen met cocktails op het strand zitten. Ach, iedereen heeft een andere mening over of het nu verstandig is om juist vroeg, of laat naar Kona te reizen. Ik heb er bewust voor gekozen om na het WK Ironman 70.3 in Nice, eerst nog lekker drie weken thuis te zitten.”

Natuurlijk betekent dat niet dat Wilms haar voorbereiding met een korreltje zout neemt, integendeel. “Ik heb geen goede geschiedenis op Kona”, vertelt de atlete die in 2023 26e werd en vorig jaar uitstapte. Het is inderdaad een schril contrast met haar spectaculaire achtste plaats bij het WK Ironman van 2024, toen in Nice. “Daarom heb ik nu gekozen voor een andere aanpak: ik heb veel indoor sessies gedaan, veel in de sauna gezeten. Ik ben nu eenmaal een atleet die veel zweet. Dat werkt op Kona niet in je voordeel, dus ik moet er gewoon het beste van maken en me aan een bepaalde hartslag houden. Als ik boven die hartslag kom, dan weet ik dat ik meer zweet en eigenlijk niet meer voldoende vocht binnen kan krijgen om aan te vullen.”

Tekst gaat verder onder afbeelding

‘Als je teveel meegaat in de hype, kun je je al de eerste 90 kilometer van het fietsen volledig opblazen’

Niet alleen met het lichaam, maar zeker dus ook met het hoofd racen: dat wordt de opdracht voor Wilms, die zichzelf op een goede dag zomaar de top tien binnen ziet racen. “Als alles klopt, geloof ik daar heilig in. Daarnaast is een ander persoonlijk doel een zo hoog mogelijke eindklassering in de Ironman Pro Series (Wilms staat nu zevende, red.). Het wordt sowieso zaak om me te richten op mijn eigen doelstellingen; dat heb ik vorig jaar wel geleerd. Als je teveel meegaat in de hype, dan kun je jezelf al de eerste negentig kilometer op de fiets volledig opblazen. Alles hangt ook af van de condities: misschien is het straks extreem heet. Of waait het extreem hard. Tijden zeggen me dus ook niet zoveel.”

Tijden zijn dus niet heel relevant, maar Wilms ziet wel dat het niveau bij de vrouwen de afgelopen anderhalf jaar haast krankzinnig snel gestegen is. “Ik ben al trots op mezelf als ik van een 3:05 marathon naar een 3:00 marathon ga, terwijl er zomaar dames kunnen zijn die er een 2:45 run uitpersen. Er zijn echt vrouwen die op dit moment enorme stappen zetten. Dat is goed voor de sport, want dat trekt meer atleten aan. Als ik naar mezelf kijk: ik doe álles wat ik kan doen om sneller en beter te worden. Ik zou echt niet weten wat voor trucjes ik nog zou moeten of kunnen uithalen om dat proces te versnellen.”

‘Soms bizar als je je bedenkt hoe snel het niveau stijgt’

Wilms ziet het bijvoorbeeld aan het zwemniveau; waar ze vroeger steevast als eerste – of minstens één van de eerste – uit het water kwam, is dat tegenwoordig geen zekerheidje meer. “Natuurlijk zit ik er vaak nog goed bij, maar er zijn nu minstens tien vrouwen die zo hard kunnen zwemmen. Soms is het bizar als je je bedenkt hoe snel het niveau stijgt.”

Wilms kijkt voorlopig liever naar zichzelf. “Het trainen gaat goed, de cijfers zijn goed, mijn herstel is goed. Nu hoop ik vooral dat de dingen die ik anders heb gedaan in de voorbereiding, zich straks uitbetalen tijdens de wedstrijd.”

Sterk seizoen met hoogste wattages en snelste marathon

Wilms mag dan misschien een ietwat onzichtbaar seizoen hebben gedraaid – zo lijkt het in ieder geval voor de buitenwacht – maar dat lijkt vooral te komen door drie T100-races waar geen topresultaat werd behaald. Wie verder kijkt, ziet toch een paar eigenlijk zeer indrukwekkende resultaten, met onder andere winst bij Ironman Western Australia, een derde plaats bij Ironman Nieuw-Zeeland, een zesde plaats bij het EK Ironman Hamburg en een zevende plaats bij Ironman 70.3 Elsinore. “En in sommige wedstrijden heb ik mijn hoogste wattages getrapt en snelste marathons gelopen. Ik kijk alvast terug op een mooi jaar.”