Het WK Mixed Team Relay in Hamburg is voor Nederland in een grote deceptie uitgelopen. De ploeg, bestaande uit Barbara de Koning, Mitch Kolkman, Silke de Wolde en Ian Pennekamp, werd al voor het einde van de race geëlimineerd en kwam dus niet tot de finish; een prestatie die allesbehalve welkom was na de eerder al teleurstellende openingswedstrijd in het Olympisch Kwalificatietraject, waar Nederland drie weken geleden niet verder kwam dan een dertiende plaats in het Franse Quiberon.

Vooraf sprak bondscoach Wouter Dijkshoorn al uit een lastige wedstrijd te verwachten, maar tegelijkertijd gaf hij ook aan dat er best wat kansen in Hamburg lagen. Lastig werd het zeker, of beter gezegd kansloos, want kansen waren er totaal niet. Vanaf de allereerste meters was Nederland direct verloren. Bij de Mixed Team Relay komen vier atleten per land in actie, die allen in estafettevorm 300 meter moeten zwemmen, 6.6 kilometer moeten fietsen en 1.6 kilometer moeten hardlopen.

Heat 1 – Barbara de Koning verliest in water, Nederland meteen gezien

Wat er precies fout ging voor Nederland was op moment van schrijven onduidelijk, maar dat er iets niet klopte, dat was wel duidelijk. Al meteen in het water – slechts driehonderd meter dus – kwam De Koning op enorme achterstand en was te zien dat ze zelfs even stil lag om haar brilletje goed te doen. Wellicht kreeg De Koning tijdens de eerste zwemmeters een klap of een duw, maar de wedstrijdstart was in ieder geval desastreus. Datzelfde gold overigens voor titelverdediger Australië, dat al binnen een paar minuten uit de wedstrijd stapte.

Ondertussen pakten Brazilië en Italië vooraan het initiatief en een voorsprong van acht seconden op de rest van het veld. Daar hadden ze op de fiets verder niet zoveel aan, want daar ontstond eigenlijk al meteen een grote kopgroep bestaande uit vijftien landen. Naast Australië en Nederland miste Zuid-Afrika al vroeg de slag, maar ook België en Japan moesten vol aan de bak; deze twee landen zaten namelijk samen op zo’n tien seconden achter de grote groep. Al voor de run begon, waaierden ook zij verder naar achteren. Dat de achterstand van Nederland inmiddels al was verdubbeld tot twee minuten was niet verwonderlijk; solo rijden tegen een groep vol fanatieke atleten, is simpelweg niet te doen.

Tijdens de run werd er meteen op het scherpst van de snede geracet en kwamen de topfavorieten al naar voren drijven; Lisa Tertsch tikte de tweede Duitse atleet als eerste weg, direct gevolgd door Frankrijk en Groot-Brittannië. Vervolgens volgden Amerika, Luxemburg, Polen en Hongarije op tien seconden, waarna het nog eens tien seconden wachten was op Spanje, Zwitserland en Portugal. Nederland begon als laatste aan de tweede heat en had toen een achterstand van 2:30 minuut.

Heat 2 – ‘Mission impossible’ voor Mitch Kolkman

Terwijl Kolkman in het water meteen de volgende achttien seconden verloor, vond hij op de fiets wel aansluiting met een verder naar achter zakkend Zuid-Afrika en kwam hij ook in de buurt van België en Japan te rijden. Ondertussen ontstond vooraan een sterke kopgroep van zes landen: Groot-Brittannië, Frankrijk, Luxemburg, Duitsland, Hongarije en Amerika. Deze landen liepen weg bij een trio bestaande uit Portugal, Spanje en Polen, terwijl alle overige landen al op minimaal een minuut achterstand kwamen te rijden. De wedstrijd viel daarmee vroeger in een eerste plooi dan gebruikelijk bij een Mixed Team Relay.

Dat betekende niet dat de spanning verdween, want vooraan lag de strijd dus nog volledig open.  Daar trok Seth Rider namens Amerika maar eens vol door tijdens de explosieve run, al nam de Brit Max Stapley al vroeg van hem over. Hij was ook de man die de derde atlete als eerste wegtikte, nog steeds direct gevolgd door Frankrijk, Amerika en Duitsland. Hongarije liet een klein gaatje, terwijl Luxemburg bijna veertig seconden verloor en onderweg al werd ingehaald door Portugal en Spanje. Toen Kolkman zijn ploeggenote Silke de Wolde wegtikte, was de achterstand van Nederland opgelopen tot 3:15 minuut.

Heat 3 – Silke de Wolde: degelijk debuut vanuit kansloze positie

In de derde heat was het behoorlijk verrassend dat Duitsland niet meer mee kon met de kopgroep, waardoor er dus vier landen vooraan overbleven. Ondertussen beleefde Silke de Wolde een debuut om snel te vergeten; de Nederlandse kwam niet eerder op dit niveau uit in een Mixed Team Relay, maar in de positie waarin ze werd weggetikt, kon ze logischerwijs geen enkel verschil meer maken. De Wolde draaide wel prima mee met België en Japan, maar ondertussen liep de achterstand rap op.

Vooraan bleef het hard gaan en tijdens het lopen was Frankrijk het eerste kind van de rekening: Lombardi probeerde nog wel aan te haken bij Amerika, Groot-Brittannië en Hongarije, maar moest toch een gaatje van een paar seconden laten. Maar, Lombardi zette meteen ook even extra de tanden op elkaar en wist net voor de laatste wissel toch weer bij de kopgroep aan te sluiten. Toen al was duidelijk dat deze vier landen – totaal los van de rest van het veld – in de laatste heat zouden strijden om de eindzege.

Toen De Wolde op haar beurt Ian Pennekamp wegtikte voor de vierde en beslissende heat, gebeurde dat op 4:32 minuut achterstand.

Heat 4 – Ian Pennekamp: een strijd met ‘niks’ als inzet en uiteindelijk eliminatie

Het betekende dan ook dat Pennekamp een strijd had uit te vechten met Japan en België, maar dat was een zinloze strijd om de zestiende, zeventiende en achttiende positie. Veel interessanter was de strijd vooraan, waar Dorian Coninx namens Frankrijk op de fiets probeerde weg te komen uit de kopgroep en ook een gaatje van een paar seconden wist te pakken. Die paar seconden bleven op de fiets ook een paar seconden, want de andere drie mannen lieten hem niet verder uitlopen. Ondertussen werd Pennekamp, samen met Japan en België, tegengehouden bij uitkomst van het water; hun achterstand was te groot geworden en dus mochten zij hun race niet vervolgen.

Vlak voor de run werd Coninx teruggepakt en dus begonnen de vier koplopers tegelijkertijd aan de laatste 1.6 kilometer hardlopen. De inzet was duidelijk: natuurlijk de winst en ook de overige twee posities op het podium. Amerika viel meteen weg uit die strijd, want na een slechte wissel waarin hij zijn loopschoen niet aan kreeg, verloor Morgan Pearson zo’n vijftien seconden.

Namens Frankrijk ging Coninx meteen in de aanval, maar de Hongaar Csongor Lehmann kwam halverwege de run – en dus met nog maar achthonderd meter te gaan – langszij. Coninx haakte aan en een paar honderd meter voor de finish plaatste hij een allesbeslissende versnelling.

Met die sprint pakte Frankrijk de winst bij het WK Mixed Team Relay in Hamburg; de zege kwam in een tijd van 1:18:37. Hongarije werd tweede in 1:18:41 en Groot-Brittannië derde in 1:18:50.

Nederland kwam dus niet tot de finish. Volgende week komt het Nederlandse Mixed Relay Team opnieuw in actie; op 19 juli vindt dan de World Triathlon Cup Edmonton plaats.