In een wedstrijd waarin niks aan was gelogen en waarin Rico Bogen alles zelf deed, is de Duitser zojuist naar een mooie overwinning bij de T100 San Francisco gelopen. Topfavoriet Hayden Wilde had niet zijn beste dag en werd uiteindelijk derde, terwijl Bogen zijn titel van vorig jaar prolongeerde.
Na het zwemmen – toch altijd een lastig onderdeel in San Francisco, niet alleen vanwege de sterke stroming maar vooral ook omdat atleten veel vrijer worden gelaten in de route die ze vanaf veerboot richting strand pakken – waren het Léo Bergere en Morgan Pearson die precies dezelfde tijd noteerden over 2 kilometer in het water: 17:42 minuut. Vervolgens volgden mannen als Jannik Schaufler, Henri Schoeman, Henry Rappo, Lasse Nygaard Priester, Rico Bogen, Jake Birtwhistle en Jason West allemaal binnen zestien seconden, terwijl topfavoriet Hayden Wilde als tiende op 44 seconden achterstand volgde.
Voor de Nieuw-Zeelander, die overigens ziek was in de week voorafgaand aan de T100 San Francisco, was er dus werk aan de winkel, al had hij vervolgens ook nog eens moeite om zijn wetsuit in T1 uit te krijgen, waardoor hij nog meer tijd verloor. Ondertussen was het op de fiets Bogen die zijn turbo maar eens aanzette en de kopgroep volledig uit elkaar scheurde; alleen zijn landgenoot Nygaard Priester kon in de eerste kilometers volgen. Na zo’n twintig kilometer moest ook hij echter erkennen dat Bogen écht de betere fietsbenen had, een gaatje laten en vervolgens zien dat Bogen redelijk rap zou wegrijden.
De resterende zestig kilometer op de fiets zorgden voor een ietwat eenzijdig wedstrijdbeeld, waarin slechts één man domineerde: Bogen zag zijn voorsprong groter en groter worden. Halverwege het fietsonderdeel had Nygaard Priester al 45 seconden aan zijn broek, terwijl Wilde, die in derde positie lag en samen met Birtwhistle en Kurt McDonald reed, maar ook kort werd gevolgd door mannen als Rappo, Schaufler en Pearson, inmiddels al op bijna tweeënhalve minuut was gezet. In de kilometers daarna bleef Bogen alleen maar verder uitlopen.
Nygaard Priester bleef uiteindelijk nog het dichtst in de buurt, al was zijn voorsprong in T2 opgelopen tot 2:24 minuut. Toch was dat eigenlijk niks in vergelijking met de forse groep die daarachter T2 in kwam, want toen Bogen al lang en breed op het loopparcours was te vinden, volgden Wilde, Bergere, Rappo, McDonald en Birtwhistle op een achterstand van 5:39 minuut. Eén ding was zeker; mocht Bogen tijdens de run moeten inboeten aan tempo – iets dat hem niet vreemd is – dan had hij in ieder geval een ruime marge om te verspelen.
De eerste tien kilometer leek Bogen haast onverwoestbaar; ondanks dat er van achteren op hem gejaagd werd – allereerst door Nygaard Priester natuurlijk, maar ook door Wilde die er in derde positie solo vandoor ging – hield hij het tempo hoog en liet hij niemand écht dichterbij komen. Na die tien kilometer, en dus met nog acht kilometer te gaan, begon de koploper het echter serieus zwaar te kregen, werden de grimassen op zijn gezicht groter en de bewegingen minder soepel. Ondertussen snoepte Nygaard Priester steeds meer tijd van zijn achterstand af, tot nog 1:20 minuut met vier kilometer te gaan. Nygaard Priester had toen echter nog een tijdstraf van dertig seconden uit te zitten en dat zorgde ervoor dat de kans om nog naar de winst te lopen, eigenlijk als sneeuw voor de zon verdween.
Bogen won de race uiteindelijk in een tijd van 3:17:25, terwijl Nygaard Priester tweede werd in 3:18:30. Wilde verzekerde zich met een eindtijd van 3:21:13 van de derde plaats.
