Er werd misschien een beetje lacherig gedaan toen Sam Laidlow daags voor Challenge Roth aangaf dat het vandaag zijn doel zou zijn om vijf tot zelfs tien minuten af te halen van het parcoursrecord (7:23:24) – en daarmee dus ook het wereldrecord (7:21:24) te verpulveren – maar vandaag heeft de titelverdediger op buitenaardse wijze daad bij het woord gevoegd door álle topfavorieten te declasseren tot atleten met slechts een bijrol en de iconische wedstrijd te winnen in de beste tijd óóit genoteerd. Laidlow won Challenge Roth zojuist in een duizelingwekkende tijd van 7:21:04. In de laatste tien kilometer verloor Laidlow – totaal moegestreden – veel minuten op het schema van het wereldrecord, maar uiteindelijk verbrak hij het dus wel met slechts een paar seconden marge. Nederlander Menno Koolhaas liep naar een prachtige vierde plaats.

De wedstrijd begon al meteen zéér interessant: in het water van het Mainz-Donau kanaal kwam direct een kopgroep van vijf man samen, bestaande uit Rico Bogen, Jonas Schomburg, Finn Grosse-Freese, Sam Laidlow en ook de Nederlandse Menno Koolhaas. Nu is dat nog niet zo bijzonder – deze mannen staan stuk voor stuk bekend als topzwemmers – maar toen bleek dat de mannen in deze groep samenwerkten en regelmatig de koppositie afwisselden, zorgde dat voor een meer dan verfrissende dynamiek. Er werd tenslotte alles aan gedaan om topfavoriet Kristian Blummenfelt maar met een zo groot mogelijke achterstand aan het fietsen te laten beginnen en dat werkte, want eenmaal in T1 – toen de vijf snelste mannen een zwemtijd van 46:56 noteerden – gaf Blummenfelt 2:58 minuut toe. Hij lag toen zesde en werd direct gevolgd door Frederic Funk. Andere favorieten als Kristian Hogenhaug en Magnus Ditlev volgden in een grote groep daarachter en hadden een achterstand van iets meer dan vier minuten. In die groep zaten ook onder andere Challenge Almere-Amsterdam winnaar Will Draper en Nederlanders Tristan Olij en Milan Brons.

Koplopers leggen basis voor snelste tijd ooit

Op de fiets reden Laidlow, Schomburg en Bogen heel snel weg bij de twee andere koplopers en al binnen dertig kilometer waren ze meer dan drie minuten losgereden van Koolhaas en Grosse-Freese. Ondertussen rukten Ditlev en Blummenfelt juist op naar voren – zonder tijd te winnen weliswaar, want tegen de koplopers bleek voorlopig geen kruit gewassen, haalden zij eerst Grosse-Freese in en daarna moest ook Koolhaas eraan geloven. Funk was op dat moment al weggezakt en ook Hogenhaug kreeg het gat naar voren niet kleiner.

Terwijl de drie koplopers hun voorsprong steeds groter zagen worden, bleek al snel dat zij af leken te stevenen op een nieuw fietsrecord: dat bleek ook wel toen Schomburg na zo’n 120 kilometer moest lossen en slachtoffer werd van het krankzinnig hoge tempo dat daarvoor nodig was. Dat tempo zakte nergens in en uiteindelijk noteerde Bogen een fietstijd – en nieuw fietsrecord – van 3:54:45, een seconde later gevolgd door Laidlow. Schomburg keerde als derde terug in T2, maar had toen een achterstand van bijna zeven minuten, terwijl Ditlev en Blummenfelt ruim twaalf minuten later pas aan de marathon begonnen. Koolhaas en Funk kwamen in de slotfase van het fietsen bij elkaar en gingen ruim een kwartier na de snelste mannen van start aan hun run.

Bogen neemt initiatief, Laidlow vertrouwt op ervaring

Uitgerekend debutant Bogen – die dus nooit eerder een Long Distance deed – nam in de eerste loopkilometers het initiatief. Laidlow op zijn beurt liet zich niet imponeren, startte in zijn eigen tempo en volgde op een paar seconden. Zijn ervaring en daarmee geduld bleken goud waard, want al na twee kilometer sloot hij terug aan bij Bogen en daarna bleven beide mannen tien kilometer zij aan zij lopen. Langs het voor Challenge Roth beruchte kanaal leken de mannen weinig voor elkaar onder te doen, maar de gezichten toonden toch een ander beeld: Laidlow zag er onvermoeibaar uit, terwijl Bogen juist steeds meer grimassen begon te trekken. En inderdaad, na twaalf kilometer liet Bogen een eerste gaatje en vanaf dat moment trok Laidlow volledig zijn eigen plan.

Halverwege zou Laidlow eigenlijk relatief comfortabel richting overwinning kunnen lopen – zijn voorsprong op Bogen was al opgelopen tot twee minuten, op Schomburg tot tien minuten en ook al won Blummenfelt twee minuutjes terug, was het verre van genoeg om het de Fransman lastig te maken – ware het niet dat hij nog steeds minuten onder het schema van de snelste tijd ooit lag. Niet gek dus dat Laidlow door bleef pushen voor wat hij waard was en dat leek hem ook nog eens opvallend makkelijk af te gaan. Laidlow toonde nagenoeg geen tekenen van vermoeidheid en tikte simpelweg kilometer voor kilometer weg alsof het niets was.

Maar toen begonnen de laatste tien kilometers van de race en liep Laidlow ineens tegen de man met de hamer op; in de pittige kilometers omhoog richting Büchenbach zakte het tempo helemaal weg en eenmaal boven moest hij zelfs heel even – al was het slechts een paar tellen – wandelen. Totaal moegestreden verloor hij minuut na minuut op het schema richting ‘s werelds beste tijd, maar zag hij ook Blummenfelt minuut voor minuut dichterbij komen. Met nog vijf kilometer te gaan ging Blummenfelt ondertussen voorbij aan Bogen in de strijd om de tweede plaats en volgde nog een ongekend spannend slotstuk.

Net niet, net wél

In de laatste kilometers leek Laidlow nét tekort te komen voor het wereldrecord, maar in de laatste meters leefde hij nog even op. Een zeer moeizame maar succesvolle versnelling bracht hem uiteindelijk naar de overwinning in een nieuw wereldrecord: 7:21:04. Blummenfelt finishte als tweede in 7:26:24 en Bogen als derde in 7:27:53.

Koolhaas en Olij naar topklasseringen

Koolhaas beleefde ondertussen een meer dan geweldige marathon (2:30:33). Daarmee liep hij uiteindelijk naar een fantastische vierde plaats in 7:30:00. Ook Olij beleefde een mooie dag en finishte uitstekend binnen de top tien: hij kwam na 7:43:15 over de finish. Brons werd negentiende en finishte in 8:09:48.