Niet alleen nationale geschiedenis, maar simpelweg internationale sporthistorie is wat Youri Keulen gisteren schreef toen hij tweede werd bij Ironman Brazilië en daar met zijn tijd van 7:33:21 de snelste debutant ooit op de volledige afstand werd. “Ik heb allerlei griezelverhalen gehoord over het debuteren op een volledige Ironman, maar ben zelf tegen weinig vervelende dingen aangelopen”, analyseert Keulen rustig en nuchter, slechts 24 uur na zijn nu al onvergetelijke prestatie waarmee hij meteen ook een slot voor het WK Ironman op Kona pakte.

Iets minder dan een dag na zijn inspanning dus rijdt Keulen – samen met zijn coach Edo van der Meer – toeristisch door een aantal Favela’s van Brazilië. Even daarvoor hebben ze al twee uur de tijd genomen om samen met elkaar uitgebreid te lunchen en, belangrijker, de wedstrijd te analyseren. “We zijn tot de conclusie gekomen dat als dit mijn Ironman debuut is, dat wel prima is”, aldus Keulen. Van der Meer voegt daar, snel en hardop lachend aan toe: “Nou, dit was het best denkbare Ironman debuut.”

Keulen zelf laat iets minder zijn blijdschap en emoties spreken, maar dat heeft naar eigen zeggen een reden. “Ik probeer er nu vooral analytisch naar te kijken, zodat ik zo goed mogelijk woorden aan mijn gevoel van gisteren kan geven. Het is allemaal best onwerkelijk en ik besef eerlijk gezegd nauwelijks wat er is gebeurd.”

Wat er daadwerkelijk gebeurde is redelijk simpel in tekst te vatten: Keulen racete de hele dag van voren, ging er de laatste veertig kilometer op de fiets met de Duitser Wilhelm Hirsch vandoor en raakte vervolgens 42.2 kilometer lang, de marathon dus, in een strijd verwikkeld waarbij beide atleten constant op hooguit twintig seconden van elkaar liepen. De eerste 25 kilometer nam Keulen het initiatief, daarna de uiteindelijke winnaar Hirsch. “Na 30 kilometer lopen voelde ik me fysiek ook echt naar de klote. Ik heb de hele dag niet hoeven vechten, maar in de slotfase kwam ik toch in de strijdmodus terecht. In trainingen heb ik natuurlijk veel pijn en vermoeidheid gevoeld, maar dit is echt anders”, refererend naar de pijn die als tol van de ruim zeven uur durende inspanning kwam. “Ik schrok ook wel een beetje van die pijn. Ik had ineens zoiets van ‘fuck, dit is echt kut, dit doet écht pijn’.”

Tekst gaat verder onder afbeelding

Youri Keulen racete de hele dag van voren (Foto: aangeleverd)

Keulen wist toen al wel dat het heel gek moest lopen wilde hij een slot voor Kona mislopen. “Dus ik kon twee dingen doen: of ik zou naar de finish lopen en tweede worden, of ik zou nog één keer proberen aan te vallen. Dat laatste heb ik geprobeerd en ik kwam nog even dichterbij, maar ik kon er geen echte klap meer op geven. Het was een strijd der stervende zwanen: we waren allebei naar de klote, alleen ik íets meer dan hij (Hirsch, red.).”

Op voorhand voelde Keulen, die toen door velen als favoriet voor de wedstrijd werd gezien, weinig druk. “Ik was hartstikke dankbaar dat iedereen mij als favoriet zag en snap dat dat gebeurde op basis van mijn 70.3 en T100-prestaties, maar ik heb meteen gezegd dat een volledige afstand totaal anders is. De verwachtingen waren dus eigenlijk op niets gebaseerd. Aan de andere kant hebben we in de voorbereiding helemaal niks aan het toeval overgelaten. We hebben álles getest, álles geprobeerd. Ik wilde achteraf nooit het gevoel hebben dat ik er niet alles aan gedaan zou hebben.”

Onder de streep heeft Keulen uiteindelijk alles waar hij voor kwam, al had hij het liefst de wedstrijd natuurlijk gewonnen, waar hij uiteindelijk een minuutje voor tekort kwam. “Maar ik geloof dat ik vandaag wel tien keer heb gezegd dat we naar Hawaii gaan. Dat is echt geweldig.”