De beste atleten ter wereld – soms lijken ze meer op machines dan op mensen – en racen met tempo’s waar normale stervelingen alleen maar van zouden duizelen: de aantrekkingskracht van een WTCS race is groot, of er nu geracet wordt over de Olympische afstand of Sprint Distance. Waar zit die aantrekkingskracht in?

De vraag stellen is hem ook beantwoorden en eigenlijk ligt het antwoord voor de hand: wie afgelopen weekend bij WTCS London aanwezig was en voor de start om zich heen keek, zag strakke kuiten, bovenbenen als staalkabels, wasbordjes, schouderpartijen waar je ‘u’ tegen zegt en armen alsof ze rechtstreeks van Terminator zijn afgesloopt. Atleten die uitkomen op WTCS-niveau en daar ook een prominente rol spelen, zijn misschien meer machine dan mens. Neem een Matthew Hauser, een Vasco Vilaca, een Cassandre Beaugrand of een Lisa Tertsch: stuk voor stuk zijn het atleten die tot grootse dingen in staat zijn en prestaties leveren die soms voor onmogelijk worden gehouden.

Voor de start van een WTCS is er de stilte voor de spreekwoordelijke storm. Rustig wandelen of joggen de atleten rond het start- en finishgebied, of ze zetten nog even hun fiets goed, kijken of hun loopspullen goed liggen en checken voor de zekerheid nog even waar ze nu precies de wisselzone in en uit gaan. Hier en daar maken ze een praatje of gaan ze nog even op de foto met vaak jeugdige fans. Niks doet vermoeden dat deze atleten niet veel later als zwaardvissen door het water zullen snijden, koersen met een snelheid die binnen een etappe van de Tour de France niet zou misstaan en daarna nog een paar kilometer lopen op een tempo waar de beste hardlopers ter wereld niet op neerkijken. Tel daarbij af en toe wat crashes op – ook in London was het raak – en de chaos én het spektakel zijn compleet.

De WTCS blijkt al jaren een intense mix van triathloningedriënten, die alles bij elkaar zorgen voor wedstrijden waar meer dan eens lang over wordt nagesproken. Waar carrières worden gemaakt, maar soms ook gebroken. Waar sommige atleten de sport ontstijgen, maar anderen ook eindigen met een stille aftocht en daarna in de vergetelheid raken. De WTCS is bikkelhard, maar vooral ook een onderdeel om nog lang van te genieten.