Het moet wel héél gek lopen wil Hayden Wilde dit jaar niet het T100-klassement winnen: dat is nogal een statement na pas de eerste wedstrijd van het seizoen, maar de Nieuw-Zeelander heeft zojuist in Singapore laten zien nu eenmaal van een totaal andere klasse te zijn dan al zijn concurrenten. Menno Koolhaas racete de hele dag sterk en werd heel sterk vierde.
Wilde is als een Eliud Kipchoge die in zijn hoogtijdagen alle marathons won. Als een Johan Cruijff die het ene na het andere werelddoelpunt scoorde en als een Tadej Pogacar die in de grootste wielerrondes simpelweg onverslaanbaar blijkt. Als een Tiger Woods die hole-in-ones aan elkaar rijgt en als een Luke Littler die de Triple 20 met zo’n beetje iedere dartpijl weet te raken: Wilde is simpelweg een atleet die angst inboezemt bij iedereen die naast hem aan de startlijn verschijnt en vandaag bleek maar weer eens waarom. Bij de T100 Singapore was hij onnavolgbaar, oppermachtig en dominant.
Ja, mannen als Samuel Dickinson, Mathis Margirier, Mika Noodt, Youri Keulen en Menno Koolhaas hadden sterke races, lieten zien net zo goed van wereldklasse te zijn, maar het gebeurde allemaal op gepaste afstand van Wilde en werd daardoor in één klap minder relevant. Vandaag draaide het om één man en dat was de man die nu alvast de basis legde voor wat waarschijnlijk een seizoen met véél overwinningen gaat worden.
Tijdens de 2 kilometer zwemmen bleven nog veel mannen bij elkaar, aangevoerd door eerst Koolhaas en daarna Dickinson en Henri Schoeman. Echte verschillen ontstonden er niet – in ieder geval niet tussen de snelste mannen – en Wilde had daardoor meteen een goede aansluiting toen aan de 80 kilometer fietsen werd begonnen. In de eerste kilometers was het nog Koolhaas die opnieuw de leiding nam, maar al binnen een paar minuten stoomde Wilde naar voren en ook al probeerden Koolhaas en ook debutant Matthew Hauser nog even aan te haken, bleek al snel dat dat niet alleen onverstandig, maar vooral ook onhaalbaar was.
Wilde trok zich er allemaal weinig van aan, keek niet achterom en bleef maar doorstomen, ondertussen een voorsprong opbouwend van meerdere minuten. In de slotfase van het fietsonderdeel ontstonden nog behoorlijk wat verschillen achter Wilde en uiteindelijk was het Dickinson die op 2:13 minuut als eerste achtervolger in T2 terugkeerde. Daarna volgden onder andere Margirier (+2:21), Noodt (+3:15), Koolhaas (+5:02), Hauser (+5:50) en ook Keulen (+6:20). De verschillen lieten zien hoe zwaar het fietsparcours van Singapore was – met véél bruggen en daardoor klimwerk – en zeker ook de warme weersomstandigheden.
Dat Margirier tijdens het lopen al snel voorbij ging aan Dickinson, maar daarna met kramp moest vertragen, Dickinson weer terug voorbij zag komen en uiteindelijk zelfs ver buiten het podium zou vallen; het was allemaal onbelangrijk voor Wilde. De Nieuw-Zeelander zag zijn voorsprong tijdens de run alleen maar groeien, liep solo naar de winst en daarmee de bevestiging dat hij nog steeds – veruit – de beste atleet op de T100-afstand is.
Wilde won de race in 3:21:58, terwijl Dickinson tweede werd in 3:28:19 en Noodt derde in 3:29:11. Koolhaas finishte totaal moegestreden, maar op een fantastische vierde plaats in 3:29:54. Keulen werd uiteindelijk zevende in 3:33:27.
