Helemaal gesloopt, moegestreden en nauwelijks in staat om nog een stap te zetten; de beelden van Sam Laidlow, slechts zes kilometer voor de finish van Challenge Roth, staan velen nog op het netvlies geschreven. De Fransman was op weg de iconische wedstrijd voor de tweede keer te winnen, had een marge van meerdere minuten op zowel zijn eerste achtervolgers als het schema voor een nieuw wereldrecord, maar toch twijfelde hij in Büchenbach of hij de finish überhaupt zou halen.

Laidlow racete de hele dag van voren; tijdens het zwemmen zat hij in een kopgroep van vijf, op de fiets bleef hij alleen over met Rico Bogen en al vroeg in de marathon ging hij solo op avontuur. Het tempo lag de hele dag krankzinnig hoog; zo hoog zelfs dat Laidlow op koers leek om het wereldrecord (7:21:24) met meerdere minuten te verpulveren.

Maar, tien kilometer voor het einde was de tank dan toch ineens leeg en begon Laidlow rap tijd op het wereldrecordschema te verliezen. Een paar loodzware kilometers omhoog richting Büchenbach volgden, waar hij zelfs even de tijd nam om een paar stappen te wandelen. Het was precies dát moment dat Laidlow, zo zou hij na de wedstrijd vertellen, twijfelde of hij de finish überhaupt zou halen. Ongetwijfeld had hij visioenen in zijn hoofd van het WK Ironman op Kona, waar hij een bijna zekere overwinning uit handen gaf toen hij uiteindelijk strompelend en zwalkend over de haast eindeloze wegen eindigde.

Dit keer lukte het Laidlow om de vermoeidheid te parkeren, evenals de twijfels in zijn hoofd. Blummenfelt kwam in de slotfase nog wel een stuk dichterbij, maar Laidlow herpakte zichzelf, wist het tempo weer enigszins te vinden en in de loodzware maar dalende kilometers richting finish wist hij de schade te beperken.

Met de tanden op elkaar verpulverde hij het wereldrecord niet, maar wist hij dat record wel degelijk te verbeteren: 7:21:04.