Waar Will Draper de afgelopen jaren al veelvuldig Challenge Family wedstrijden won of op het podium eindigde – en vorig jaar in Nederland bekend werd met zijn Europese titel Long Distance bij Challenge Almere-Amsterdam – wist hij vandaag, op oppermachtige wijze, Challenge Salou te winnen. Bij de vrouwen was het titelverdedigster Elisabetta Curridori die opnieuw wist toe te slaan en na een indrukwekkende race opnieuw het finishlint boven haar hoofd mocht tillen.
In de mannenrace kwam een grote groep atleten in de buurt van elkaar uit het water, met onder andere mannen als Enzo Bourbon, Malachi Cashmore, Jack Hutchens, Harry Palmer, Rostislav Pevtsov, Arthur Berland, Dorsal Sin Datos, Briac Tencé, Thomas Teofili en Thomas Davis, maar op de fiets dunde die groep eigenlijk al rap uit. Dat was vooral te danken aan het hoge tempo dat Palmer aanvankelijk op de mat legde, niet veel later gevolgd door zijn landgenoot Hutchens. De twee reden de eerste kilometers met snelheden rond de zestig kilometer per uur en wisten daarmee een eerste serieuze schifting te forceren.
Aanvankelijk werden Palmer en Hutchens gevolgd door zes concurrenten, maar na één van vier fietsrondes was het de eveneens Britse Will Draper die sterk kwam opzetten. Alsof het niets was wist hij het gat naar voren te dichten, aan te sluiten bij zijn landgenoten en er meteen ook overheen te knallen. Ogenschijnlijk onvermoeibaar beukte Draper genadeloos door, waardoor hij Palmer en Hutchens meteen ook weer wist te lossen en gedurende de resterende 65 kilometer over de snelwegen van Salou, wist hij zijn voorsprong groter en groter te maken.
Halverwege het fietsonderdeel had Draper een voorsprong van veertig seconden te pakken, maar met nog zo’n twintig kilometer te gaan, was het verschil al opgelopen tot meer dan twee minuten. Toch vond Draper dat blijkbaar nog steeds niet genoeg, want eenmaal terug in T2 was zijn voorsprong al 2:25 minuut op Hutchens en Palmer, terwijl Finn Grosse-Freese ondertussen was opgerukt naar een vierde plaats en nog maar twintig seconden achter de twee achtervolgende Britten reed.
Tijdens de run was al vrij snel duidelijk dat Draper zijn kruit nog niet had verschoten; hij riep zelfs nog even dat hij nog wel een extra versnelling over had en in de eerste loopkilometers wist hij zijn voorsprong met nog eens een minuut te vergroten tot ongeveer 3:30 minuut. Ondertussen bleek Hutchens de sterkste van de achtervolgers, maar was het Fransman Arhur Berland die op meer dan indrukwekkende wijze naar voren liep. Halverwege de run was Berland opgerukt naar een tweede positie en dus voorbij gegaan aan Hutchens, die zich op zijn beurt vastbeet in de Fransman en niet losliet.
Terwijl Draper uiteindelijk naar een prachtige overwinning liep, rekende Hutchens in de spannende slotkilometers af met Berland, die in het zicht van de haven toch niet kon volhouden. Draper won de race in 3:36:11, gevolgd door Hutchens in tweede positie (3:37:47) en Berland in derde positie (3:38:23)
Curridori wint opnieuw
Ook in de vrouwenrace geen gebrek aan spanning, al was het daar aanvankelijk lang Marta Sanchez die de dans leidde. De Spaanse atlete, natuurlijk gedragen door het thuispubliek, nam al de leiding tijdens het zwemmen en pakte daar een voorsprong van veertig seconden op Jasmine Holmes en daar weer kort achter vrouwen als Juliette Lucet, Brooke Gillies, Morgan Branchoux, Marcarena Salazar, Milan Agnew en de Nederlandse Maaike Vooren. Titelverdedigster Elisabetta Curridori volgde nog wat verder van achteren en keek tegen een achterstand van anderhalve minuut op.
Sanchez opende ook het fietsonderdeel sterk en bleef lang aan de leiding; sterker nog, haar voorsprong werd aanvankelijk iets groter. Terwijl Curridori al heel snel naar een tweede plaats fietste, kwam zij even zo snel terecht in een achtervolgend groepje met ook Agnew en Lucet. Even werd de achterstand van deze groep op Sanchez dus groter, tot ongeveer anderhalve minuut, maar halverwege het fietsonderdeel begon Sanchez haar voorsprong toch uit handen te geven en was daar nog maar twintig seconden van over. Een paar kilometer later kwamen de drie dames aan de koploopsters voorbij en tot T2 zou deze groep van toen dus vier koploopsters ook bij elkaar blijven.
Bij aanvang van de halve marathon was het Lucet die even brutaal de leiding nam, maar het duurde niet lang voor Curridori nam de leiding terug. Op dat moment kon alleen Agnew nog enigszins volgen, maar langzaam maar zeker liep Curridori toch steeds een paar extra seconden uit. Halverwege de run was het verschil al veertig seconden en na drie van vier looprondes bedroeg het verschil een minuut. Voor Curridori, die vandaag haar titel verdedigde, werden de laatste kilometers daardoor een eretocht.
Curridori won in een tijd van 4:04:02, terwijl Agnew tweede werd in 4:04:42. In de laatste meters ging Sanchez nog voorbij aan Lucet, waardoor de Spaanse derde werd in 4:08:23.
Maaike Vooren werd uiteindelijk achtste in 4:15:34.
