Je hebt topsporters, je hebt wereldtoppers en je hebt sporters die uitgroeien tot iets dat eigenlijk groter is dan de sport zelf: tot die laatste categorie behoort Kristian Blummenfelt inmiddels, want de Noor heeft zijn zoveelste bijna onmenselijke prestatie geleverd door Ironman Texas te winnen in een nieuw wereldrecord: 7:21:24. Met die tijd duikt hij precies twee minuten onder het wereldrecord van Ditlev, die twee jaar geleden 7:23:24 noteerde bij Challenge Roth.

Er was sowieso al veel te doen om Ironman Texas, want met een veld dat niet zou misstaan bij een WK Ironman én het debuut van Jelle Geens op de klassieke afstand, was er voer genoeg voor speculatie. De wedstrijd maakte alle spanning overigens ook waar, want de strijd bleef lang spannend tussen meerdere mannen en het tempo lag dus hoger dan ooit.

Na 3.8 kilometer zwemmen ging de Zwitser Andrea Salvisberg aan de leiding, maar hij werd direct gevolgd door maar liefst achttien atleten, waaronder de Belgen Geens en Marten van Riel. Het was diezelfde Van Riel die als eerste uit T1 kwam en de eerste kilometers op de fiets de leiding nam, maar in de kopgroep van toen nog twaalf man vestigden zich ook namen als Geens, Jonas Schomburg, Ben Kanute, Vincent Luis en Kieran Lindars. Blummenfelt keek in deze fase tegen een kleine minuut achterstand aan, met vlak achter hem landgenoot Casper Stornes. Andere favorieten als Rudy von Berg (+1:44), Gustav Iden (+2:28), Kristian Hogenhaug (+2:57), Matt Hanson (+3:55), Sam Long (+5:33) en Lionel Sanders (+6:14) volgden op grotere afstand.

Tijdens het fietsen nam Van Riel veel kopwerk voor zijn rekening, maar was het eigenlijk Kristian Hogenhaug die de show stal, een flinke achterstand goedmaakte en in de slotfase zelfs een kleine voorsprong wist te pakken. Ondertussen kreeg Blummenfelt in de slotfase te maken met een leegloper, maar na hulp van een mechanical koos hij ervoor om niet van band te wisselen, maar door te rijden. Hij verloor ongeveer een minuut, maar bleef dus wel in de buurt van waar de beslissingen uiteindelijk zouden vallen.

Tijdens de marathon dunde de kopgroep steeds verder uit en waren het al snel Jonas Schomburg en Geens die het initiatief namen. Voor Geens was de wedstrijd grijs gebied – nooit eerder deed hij een Long Distance – en dat zou hij na 30 kilometer moeten bekopen met flinke kramp en uiteindelijk een DNF. Van Riel daarentegen leek al daarvoor uit een ander vaatje te tappen, toen hij na vijftien kilometer in de marathon het gaatje naar Geens en Schomburg wist te dichten en de leiding in de wedstrijd overnam. Terwijl de top vijf binnen een halve minuut van elkaar liep, voelde Van Riel Blummenfelt ondertussen tot tien seconden naderen, met daarachter Schomburg, Geens en Antonio Benito Lopez.

Lang bleef Van Riel aan de leiding lopen, met Blummenfelt constant in tweede positie en op slechts tien seconden. Pas in de slotfase, met nog zo’n negen kilometer te gaan, moest hij dan toch het hoofd buigen voor de Noor. Blummenfelt op zijn beurt bleef doorstomen alsof hij pas net was begonnen, klokte een 2:30:47 marathon en een wereldbesttijd van 7:21:24. Ook van Riel noteerde een tijd die sneller was dan het voormalige wereldrecord van Ditlev en werd tweede in 7:22:56. Stornes, zoals wel vaker oprukkend tijdens de marathon, werd derde in 7:23:50.

Namens Nederland stond Mitch Wismans aan de start. Hij werd 22e in 7:56:52.